تاریخ: ۲۱:۳۴ :: ۱۳۹۴/۱۰/۰۶
محبت و سیرت پیامبر از جشن تا عمل …

محبت و سیرت پیامبر از جشن تا عمل … *شیخ الاسلام مفتی محمد تقی عثمانی (خطبه های اصلاحی تربیتی) ترجمه: عمر عیدی دوازدهم ربیع الاول در جامعه و کشور ما شکل جشن به خود گرفته و جلسات سیرت النبی و میلاد النبی برگزار می شود اگرچه تذکره رسول الله صلی الله علیه وسلم سعادتی بس […]

محبت و سیرت پیامبر از جشن تا عمل …osve

*شیخ الاسلام مفتی محمد تقی عثمانی (خطبه های اصلاحی تربیتی)

ترجمه: عمر عیدی

دوازدهم ربیع الاول در جامعه و کشور ما شکل جشن به خود گرفته و جلسات سیرت النبی و میلاد النبی برگزار می شود اگرچه تذکره رسول الله صلی الله علیه وسلم سعادتی بس بزرگ است اما مسئله اینجاست که در جامعه ما تذکره مبارک ایشان با ماه ربیع الاول بلکه با دوازدهم ربیع الاول مخصوص گردانیده شده وجشن گرفته و سخنرانی می شود اما آیا چنین تصور و برداشتی در تعلیمات آنحضرت صلی الله علیه وسلم وجود دارد؟

هیچ مسلمانی تردید ندارد که تشریف آوری حضرت محمد صلی الله علیه وسلم به دنیا بزرگترین واقعه تاریخ انسانیت است که بزرگتر و پرمسرت تر از آن بر روی زمین پیش نیامده و نخواهد آمد و اگر جشن تولد در دین اسلام متصور می بود هیچ روزی بیشتر از روز تولد ایشان استحقاق نداشت که جشن و عید گرفته شود، ماه ربیع الاول در هر سال از بیست و سه سال نبوت می آمد اما نه خود رسول الله صلی الله علیه وسلم دوازدهم آن را جشن گرفتند و نه فکر برگزاری مراسم ویژه روز تولد در حاشیه خیال حتی یک صحابی گذشت، اصحابی که بیشتر از هر کس نسبت به پیامبر محبت داشتند.

پس از رحلت رسول اکرم صلی الله علیه و آله وسلم تعداد صحابه کرام یکصدو پنجاه هزار نفر بودند از میان همه اصحاب یکی هم پیدا نخواهد شد که در این روز جلسه ای منعقد کرده باشد مراسمی برگزار کرده و راهپیمایی کند یا کوچه و خیابان را چراغانی کرده باشند برای اینکه دین اسلام دین رسوم و مراسم نیست بلکه دین عمل است.

بزرگترین خرابی این است که همه اینها تحت عنوان “دین، نام پیامبر اکرم صلی الله علیه وسلم و به امید اجر و ثواب” انجام می گیرد، به خیال خود با چراغانی و تزیین کوچه و خیابان به این مناسبت در دوازدهم ربیع الاول حق محبت با رسول الله صلی الله علیه وسلم را ادا می کنند این طریقه ، طریقه اسلام و روش حضرت رسول اکرم و صحابه کرام نیست اگر خیر و برکتی در این طریقه می بود ابوبکرصدیق ،عمرفاروق،عثمان غنی و علی مرتضی رضی الله عنهم آن را از یاد نمی بردند و بر آن عمل می کردند.

درزندگی صحابه کرام رضی الله عنهم اجمعین جشن میلاد النبی به مناسبت دوازدهم ربیع الاول و یا مجلس سیرت طیبه به طور خاص در این ماه نخواهید یافت، هر لحظه زندگی صحابه کرام حیثیت تذکره سرور دو عالم صلی الله علیه وسلم را داشت و هر محفل و نشست آنان سیرت طیبه بود ، یک مثال هم نمی توان از جشن گرفتن به این مناسبت را در زندگی صحابه کرام ، تابعین و تبع تابعین یافت.

صحابه کرام زندگی خویش را برای روح سیرت وقف کرده بودند و آنها در پی پیغام سیرت و تعالیم نبوی و هدف رسالت بودند، حیات طیبه حضرت رسول اکرم صلی الله علیه وسلم برای هر شعبه زندگی ما نمونه است، به اعتبار یک مسلمان این وظیفه ماست که زندگی خود را مطابق تعلیمات آنحضرت صلی الله علیه وسلم بسازیم و به ایشان اقتدا کنیم .

آیا رسول اکرم صلی الله علیه وسلم به این خاطر تشریف آوردند که مردم به نام ایشان جشن و عید بگیرند؟ قرآن کریم درباره سبب آمدن ایشان چنین می فرماید: “لَقَدْ کَانَ لَکُمْ فِی رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَهٌ حَسَنَهٌ لِّمَن کَانَ یَرْجُو اللَّهَ وَالْیَوْمَ الْآخِرَ وَذَکَرَ اللَّهَ کَثِیرًا -ما حضرت رسول اکرم را به عنوان بهترین نمونه برای کسانی که به الله و روز آخرت ایمان دارند و خدا را به کثرت یاد می کنند فرستادیم”.

پاسخی بگذارید

کد امنیتی *